Owczarek Holenderski

WAŻNE PROPORCJE :
Głowa: w dobrych proporcjach w stosunku do tułowia, raczej dłuższa niż masywniejsza, sucha i bez zmarszczek. Kufa nieznacznie dłuższa od trzewioczaszki, która powinna być płaska. Linia górna kufy jest prosta i równoległa do linii czoła. Płytki przełom czołowy. Wargi przylegające. U odmiany szorstkowłosej głowa wydaje się być bardziej kwadratowa, lecz jest to tylko złudzenie.
Uszy: raczej mniejsze niż większe. Gdy pies czuwa noszone są bardziej do przodu, wysoko osadzone, niegdy nie zaokrąglone.
Oczy: ciemne, średniej wielkości, kształtu migdałowego, osadzone nieco skośnie, nie okrągłe ani nie wyłupiaste.
Nos: zawsze czarny.
Zęby: mocne i regularne. Zgryz nożycowy, t.j. przy zamkniętym pysku siekacze szczęki górnej ciasno nachodzą na siekacze szczęki dolnej.
Szyja: nie powinna być zbyt krótka. Jest sucha, t.j. bez podgardla i łagodnie przechodząca w linię grzbietu.
Tułów: zwarty, nieznaczne wysklepienie żeber. Klatka głęboka lecz nie wąska. Mostek przechodzący płynnie w linię dolną. Grzbiet krótki, prosty i mocny. Lędźwia zwarte, nie długie ani nie wąskie. Zad nie może być krótki ani zbyt opadający.
Kończyny przednie: mocne, dobrze umięśnione o mocnej kości. Ogólnie proste, lecz z dostatecznie ugiętym śródręczem. Mocno pochylone łopatki leżą blisko przy żebrach. Ramię znacznej długości.
Kończyny tylne: mocne i dobrze umięśnione o solidnej kości, tworzące normalny kąt w stawie kolanowym; zatem udo nie jest nadmiernie wychylone od pionu. W stawie skokowym pożądany jest kąt umiarkowany, tak aby śródstopie znajdowało się prostopadle poniżej krzyża.
Ogon: w spoczynku ogon powinien wisieć prosto lub być łagodnie zakrzywiony, sięgając do stępu. W akcji noszony wdzięcznie do góry, nigdy skręcony, ani opadający na boki.

SZCZEGÓŁY SZATY - ODMIANY

Krótkowłosa: Na całym ciele ogólnie włos dość twardy, niezbyt krótki, z wełnistym podszerstkiem. Kryza, portki i pióro na ogonie muszą być wyraźne.
Maść: mniej lub bardziej wyraźne pręgowanie (brązowy lub szarawy z cętkami lub plamkami ciemniejszego koloru) na tle brązowym (złoty brindle) lub na tle szarym (srebrny brindle). Brindle na całym ciele, także na kryzie, portkach i ogonie. Zbyt dużo czerni na szacie wierzchniej nie jest pożądane. Preferowana jest czarna maska.

Długowłosa: na całym ciele włos długi, prosty, przylegający, szorstki w dotyku, bez loków i falistości, z wełnistym podszerstkiem. Głowa, uszy i kończyny tylne poniżej stępu powinny być pokryte włosem krótkim i gęstym. Z tyłu kończyn przednich włos dobrze rozwinięty stający się coraz krótszy w kierunku stóp (pióra). Ogon w całości obficie owłosiony. Brak piór na uszach.
Maść: te same kolory jak dla odmiany krótkowłosej.

Szorstkowłosa: na całym ciele włos gruby, szorstki, ostry, zmierzwiony z gęstym, wełnistym podszerstkiem. Futro powinno być gęste. Obydwie wargi - górna i dolna powinny być dobrze pokryte włosem nie miękkim, a sterczącym (wąsy i broda). Brwi są szorstkie i sterczące. Włos na czaszce, policzkach i na uszach lekko mniej rozwinięty. Ogon bardzo obficie pokryty. Wymagane są wyraźne culottes (portki).
Maść : niebiesko-szara i pieprz z solą, srebrny- lub złoty brindle. W porównaniu do innych odmian brindle jest mniej wyraźny na szacie wierzchniej.